Μέρος 1
Ο δεκάχρονος γιος μου δεν απαντούσε στις κλήσεις μου επί τρεις ημέρες, οπότε έτρεξα στο σπίτι της μητέρας του και βρήκα τον Όουεν παγιδευμένο μέσα σε ένα μεταλλικό κλουβί στην πίσω αυλή. Αφού έσπασα την κλειδαριά και τον έσφιξα στην αγκαλιά μου, εκείνος κάρφωσε το βλέμμα του στη θολή πισίνα και ψιθύρισε: «Μπαμπά, σε παρακαλώ, μην κοιτάξεις». Τότε ήταν που διέκρινα αρκετές μαύρες σακούλες κάτω από την επιφάνεια του νερού.
Από τη μέρα που πήραμε διαζύγιο, έκανα ό,τι περνούσε από το χέρι μου για να μη μετατρέπω την κάθε διαφωνία με την Ντέινα σε έναν ακόμη καβγά. Εκείνη είχε ξαναπαντρευτεί τον Κέρτις, έναν άνδρα που έδειχνε αρκετά φιλικός όποτε υπήρχαν άλλοι ενήλικες τριγύρω, όμως ο Όουεν γινόταν πάντα αισθητά πιο σιωπηλός κάθε φορά που τον ανέφερα.
Κοιτάζοντας πίσω, υπήρχαν σημάδια που θα έπρεπε να είχα πάρει πιο σοβαρά. Ο Όουεν ζητούσε συχνά να μείνει μαζί μου ένα επιπλέον βράδυ, και όποτε τον ρωτούσα πώς ήταν η ζωή στο σπίτι της Ντέινα, το σώμα του έσφιγγε και οι απαντήσεις του γίνονταν ξαφνικά αόριστες.
Μέχρι την Κυριακή, είχαν περάσει τρεις ολόκληρες ημέρες χωρίς ούτε μία κλήση ή μήνυμα από εκείνον, κι έτσι πήρα το αυτοκίνητο και πήγα από εκεί. Το SUV του Κέρτις ήταν παρκαρισμένο απ’ έξω, οι κουρτίνες ήταν τραβηγμένες και μια αλυσίδα ήταν τεντωμένη κατά μήκος της μπροστινής πύλης.
Χτύπησα την πόρτα επανειλημμένα, αλλά κανείς δεν άνοιξε. Λίγες στιγμές αργότερα, η επί χρόνια γειτόνισσά τους, η κυρία Ντόιλ, διέσχισε βιαστικά το γκαζόν της και μου είπε ότι εδώ και αρκετές εβδομάδες άκουγε έντονους καβγάδες να έρχονται από το σπίτι.
Μου είπε επίσης ότι ο Όουεν είχε σταματήσει εντελώς να παίζει έξω. Πρόσφατα, ο Κέρτις είχε τοποθετήσει ψηλά διαχωριστικά πάνελ γύρω από το μεγαλύτερο μέρος της πίσω αυλής, καθιστώντας σχεδόν αδύνατο για οποιονδήποτε βρισκόταν κοντά να δει τι συνέβαινε.

Τότε η κυρία Ντόιλ χαμήλωσε τη φωνή της.
«Χθες το βράδυ, είδα τον Κέρτις να κουβαλάει αρκετές μεγάλες μαύρες σακούλες απορριμμάτων στην πίσω αυλή. Τις πέταξε μέσα στην πισίνα».
Ένα παγωμένο συναίσθημα έσφιξε το στομάχι μου. Η κυρία Ντόιλ μού έδειξε ένα χαμηλότερο σημείο του φράχτη ανάμεσα στις δύο ιδιοκτησίες και σκαρφάλωσα από πάνω χωρίς να χάσω ούτε δευτερόλεπτο.
Η πίσω αυλή έδειχνε εγκαταλελειμμένη, με αγριόχορτα να ξεφυτρώνουν ανάμεσα στις πλάκες της αυλής και ξερά φύλλα σκορπισμένα παντού. Η πισίνα είχε πάρει ένα θολό πράσινο χρώμα, αλλά πριν προλάβω να πλησιάσω, κάτι στην πιο μακρινή γωνία τράβηξε την προσοχή μου.
Ένας μπλε μουσαμάς είχε γλιστρήσει εν μέρει από ένα μεγάλο μεταλλικό κλουβί σκύλων. Πίσω από τα κάγκελα καθόταν ένα μικρό αγόρι με τα γόνατά του σφιχτά μαζεμένα στο στήθος του.
Ο Όουεν.
Τα μαλλιά του ήταν μπερδεμένα, τα χείλη του έδειχναν στεγνά και φαινόταν πιο αδύνατος απ’ ό,τι τον θυμόμουν. Αυτό που με τρόμαξε περισσότερο, όμως, ήταν το πόσο σιωπηλός και ακίνητος έδειχνε.
«Όουεν, φιλαράκο. Ο μπαμπάς είναι».
Τα μάτια του σηκώθηκαν αργά προς το μέρος μου.
«Μπαμπά;»
Όρμησα κοντά και άρπαξα την πόρτα, μόνο και μόνο για να ανακαλύψω ότι ήταν ασφαλισμένη με ένα βαρύ λουκέτο. Έψαξα απεγνωσμένα μέχρι που βρήκα μια πένσα κηπουρικής εκεί κοντά, παραβίασα την κλειδαριά και τράβηξα τον γιο μου στην αγκαλιά μου.
Ο Όουεν τύλιξε και τα δύο του χέρια γύρω από τον λαιμό μου και κρατήθηκε σφιχτά. Ήθελα να του κάνω εκατό ερωτήσεις, αλλά το να τον απομακρύνω από εκείνο το σπίτι είχε μεγαλύτερη σημασία από οτιδήποτε άλλο.
«Σε κρατάω. Φεύγουμε».
Γύρισα προς τον φράχτη, αλλά ο Όουεν ξαφνικά πάγωσε πάνω μου. Τα μάτια του ήταν καρφωμένα στην πισίνα.
Το νερό ήταν πηχτό και θολό, με ένα παράξενο στρώμα να επιπλέει στην επιφάνεια. Από κάτω, μπορούσα μετά βίας να διακρίνω αρκετά μεγάλα σκοτεινά σχήματα, και η προειδοποίηση της κυρίας Ντόιλ επέστρεψε αμέσως στο μυαλό μου.
Ο Όουεν άρχισε να τρέμει.
«Μπαμπά, σε παρακαλώ, μην κοιτάς την πισίνα. Απλώς πάρε με μακριά».
Έσφιξα τα χέρια μου γύρω του και τον ρώτησα τι φοβόταν, αλλά εκείνος έκρυψε το πρόσωπό του στον ώμο μου. Ό,τι κι αν πίστευε πως βρισκόταν κάτω από εκείνο το νερό, φαινόταν να τον τρομάζει ακόμη περισσότερο κι από το ότι ήταν κλειδωμένος μέσα σε εκείνο το κλουβί.
Τρεις ημέρες νωρίτερα, το μόνο που ήθελα ήταν να καταλάβω γιατί ο γιος μου είχε σταματήσει να με παίρνει τηλέφωνο. Τώρα ο Όουεν ήταν επιτέλους ασφαλής στην αγκαλιά μου, αλλά το σπίτι πίσω μας παρέμενε βυθισμένο στην απόλυτη σιωπή, η Ντέινα δεν φαινόταν πουθενά και αρκετές μαύρες σακούλες αναπαύονταν κάτω από το θολό νερό.
Τότε ο Όουεν έσκυψε πιο κοντά και ψιθύρισε λόγια που με έκαναν να κοκαλώσω.
«Μπαμπά… η μαμά προσπάθησε να τον σταματήσει».
Και εκείνη τη στιγμή, συνειδητοποίησα πως το να βρω τον Όουεν ίσως να ήταν μόνο η αρχή.
Μόλις τα λόγια του γιου μου έσβησαν στον αέρα, η εξώπορτα του σπιτιού άνοιξε με ένα υπόκωφο τρίξιμο και ο Κέρτις εμφανίστηκε στη βεράντα. Στο πρόσωπό του δεν υπήρχε ίχνος χαμόγελου, ενώ το αμυδρό φως του φανοστάτη φώτισε ένα ογκώδες κυνηγετικό μαχαίρι, η λεπίδα του οποίου γυάλισε νωχελικά στο σούρουπο.
«Όουεν, γιατί βγήκες από το κλουβί χωρίς άδεια;» Η φωνή του Κέρτις ακούστηκε τρομακτικά ήρεμη, κάνοντάς με να ανατριχιάσω. «Κι εσύ… σου είχα πει να μη χώνεις τη μύτη σου εκεί που δεν σε σπέρνει, Ντέιβιντ».
Έκρυψα ενστικτωδώς τον γιο μου πίσω μου, νιώθοντας κάτω από τα δάχτυλά μου τους μικρούς του ώμους να τρέμουν σπασμωδικά. Ο δικός μου σφυγμός χτυπούσε ξέφρενα στους κροτάφους μου, μα ο πανικός ήταν μια πολυτέλεια που δεν είχα το περιθώριο να επιτρέψω στον εαυτό μου. Διακυβευόταν η ζωή του παιδιού μου και αυτό το κάθαρμα δεν θα έκανε ούτε βήμα πιο κοντά του.

«Ρίξε το μαχαίρι, Κέρτις, πριν σου σπάσω τον λαιμό», η φωνή μου έσπασε σε έναν βραχνό ψίθυρο, γεμάτο παγωμένη οργή.
Ο Κέρτις απλώς μειδίασε, κατεβαίνοντας αργά τα ξύλινα σκαλιά της βεράντας. Τα μάτια του έμοιαζαν εντελώς άδεια, χωρίς ίχνος μεταμέλειας ή φόβου.
«Νομίζεις πως είσαι ήρωας, Ντέιβιντ; Πήρες το αγόρι, αλλά δεν έχεις ιδέα πού έμπλεξες. Αυτό το σπίτι είναι το φρούριό μου και εδώ όλα θα γίνονται όπως λέω εγώ».
Χωρίς να διστάσω ούτε δευτερόλεπτο παραπάνω, έσπρωξα απότομα τον γιο μου πίσω από την πλάτη μου, λέγοντάς του να τρέξει προς τον φράχτη της κυρίας Ντόιλ, και έκανα ένα βήμα μπροστά για να αντιμετωπίσω τον Κέρτις. Εκείνη τη στιγμή, μέσα από το σκοτάδι του σπιτιού ακούστηκε ένα πνιχτό, γεμάτο τρόμο γυναικείο βογκητό, που ερχόταν από το μισάνοιχτο παράθυρο του υπογείου.
Η Ντέινα! Ήταν ζωντανή, αλλά προφανώς δεμένη ή τραυματισμένη. Άρα τα λόγια του γιου μου, ότι προσπάθησε να τον σταματήσει, ήταν αλήθεια — και ο Κέρτις δεν είχε κλειδώσει μόνο το παιδί.
Ο Κέρτις άλλαξε αμέσως έκφραση μόλις πρόσεξε ότι αποσπάστηκε η προσοχή μου και όρμησε απότομα μπροστά, σημαδεύοντας με τη μύτη του μαχαιριού τον ώμο μου. Ο πόνος έκαψε το χέρι μου σαν πυρακτωμένο σίδερο, μα η αδρεναλίνη τον έσβησε ακαριαία. Άρπαξα τον καρπό του και με τα δύο μου χέρια, έβαλα στο χτύπημα όλον τον πόνο και τον θυμό που είχε συσσωρευτεί μέσα μου όλα αυτά τα χρόνια και κάρφωσα τη γροθιά μου κατευθείαν στο σαγόνι του. Ο Κέρτις τρικλισε, το μαχαίρι γλίστρησε από το χέρι του πέφτοντας με μεταλλικό ήχο στα ξερά χόρτα, κι εκείνος σωριάστηκε στα γόνατα στην άκρη της πισίνας.
«Μπαμπά! Πρόσεχε!» Η διαπεραστική κραυγή του Όουεν έσκισε τη σιωπή της βραδιάς.
Γύρισα απότομα και πάγωσα με αυτό που αντίκρισα. Το νερό στην πισίνα άρχισε ξαφνικά να κοχλάζει, γεμίζοντας σκοτεινές φυσαλίδες, και μια βαριά μαύρη σακούλα, παρασυρμένη από κάποιο εσωτερικό ρεύμα, ανέβηκε αργά στην επιφάνεια και σκαλώσε στο τσιμεντένιο χείλος. Το φερμουάρ της είχε ανοίξει μερικά εκατοστά και στο βλέμμα μου χτύπησε η έντονη αντανάκλαση ενός κόκκινου υφάσματος από παιδικό σακίδιο πλάτης.
Η καρδιά μου βυθίστηκε στην άβυσσο. Δεν επρόκειτο για σκουπίδια ούτε για παλιά πράγματα. Μέσα στις σακούλες υπήρχαν πειστήρια ικανά να παρασύρουν στον βυθό όχι μόνο τον Κέρτις, αλλά και ολόκληρο αυτόν τον φρικτό ιστό ψεμάτων μέσα στον οποίο μαράζωνε η πρώην γυναίκα μου.
Ο Κέρτις, αιμορραγώντας από το σκισμένο του χείλος, ξέσπασε ξαφνικά σε ένα άγριο γέλιο, σηκώνοντας το κορμί του με απίστευτη, ζωώδη ευκολία.
«Νομίζεις ότι νίκησες;» σφύριξε, σκουπίζοντας το αίμα με το ανάστροφο της παλάμης του και κοιτάζοντάς με με βλέμμα παράφρονα. «Βρήκες το αγόρι, μα δεν κατάλαβες το πιο σημαντικό. Η Ντέινα δεν προσπάθησε να με σταματήσει. Με βοήθησε να πακετάρω αυτό που επιπλέει τώρα στο νερό. Κι τώρα, κοίτα πίσω σου».
Γύρισα αργά το κεφάλι μου. Απέναντι από την αυλόπορτα, φράζοντας τη μοναδική οδό διαφυγής, στεκόταν ένα μαύρο περιπολικό με σβηστούς προβολείς. Δεν έβγαινε κανείς από μέσα, μα τα κόκκινα φώτα θέσης αναβόσβηναν δυσοίωνα στο πυκνό σκοτάδι, ενώ από το μισάνοιχτο παράθυρο ακουγόταν η γνώριμη φωνή του εκφωνητή από τον ασύρματο, που καλούσε ενισχύσεις για μια ψευδή καταγγελία δολοφονίας που είχε διαπραχθεί… από εμένα.
Το κόκκινο φως του περιπολικού έκοβε την ανάσα, βάφοντας το σκοτάδι με αποχρώσεις αίματος. Πριν προλάβω να κάνω κίνηση, η πόρτα του οδηγού άνοιξε και από το αυτοκίνητο βγήκε ο ηλικιωμένος τοπικός σερίφης, ο Μπارت, με το πρόσωπό του αυστηρό και χαραγμένο από τις δεκαετίες υπηρεσίας. Στο χέρι του δεν κρατούσε όπλο, αλλά ένα φθαρμένο μπλοκ σημειώσεων.
«Ντέιβιντ, μείνε ακίνητος», η φωνή του ακούστηκε βαριά, μα χωρίς την τυπική απειλή που θα περίμενε κανείς από έναν μπάτσο που καλείται σε επPείγον περιστατικό. «Η κλήση στο τμήμα έγινε από αυτό το σπίτι πριν από είκοσι λεπτά. Η φωνή στη γραμμή ήταν γυναικεία. Και έλεγε πως αν δεν εμφανιστώ αμέσως, ο Κέρτις θα τελείωνε ό,τι άρχισε».
Ο Κέρτις, που στεκόταν ακόμα στα γόνατα δίπλα στην πισίνα με το αίμα να τρέχει στο σαγόνι του, πάγωσε. Το προκλητικό του χαμόγελο εξαφανίστηκε στη στιγμή, δίνοντας τη θέση του σε μια παγωμένη, σπασμένη έκφραση τρόμου. Σηκώθηκε αργά, κοιτάζοντας όχι εμένα, αλλά το σπίτι, προς το σκοτεινό παράθυρο του υπογείου.
«Δεν ήταν η Ντέινα», ψιθύρισε ο Κέρτις, με τα χείλη του να τρέμουν. «Η Ντέινα δεν τολμούσε καν να…»
Ξαφνικά, ο ήχος από βαριά βήματα κούνησε τα χαλίκια της αυλής. Η πόρτα του υπογείου, που μέχρι πρότινος ήταν μισάνοιχτη και σκοτεινή, άνοιξε εντελώς. Μια λεπτή, εξαντλημένη φιγούρα βγήκε στο φως των προβολέων.
Η Ντέινα.
Φαινόταν χρόνια γερασμένη, με τα ρούχα της σκισμένα και το πρόσωπό της σημαδεμένο από μελανιές, αλλά στα χέρια της κρατούσε κάτι που έκανε τον κόσμο μου να σταματήσει να γυρίζει. Ένα παλιό, βαρύ ξύλινο κουτί κοσμημάτων — το ίδιο κουτί που ο Κέρτις υποστήριζε ότι είχε κλαπεί πριν από μήνες μαζί με τις οικονομίες της ζωής μας.

«Δεν του τηλεφώνησα για να σε κατηγορήσω, Ντέιβιντ», η φωνή της Ντέινα ήταν αδύναμη, μα κάθε της λέξη έκοβε σαν λεπίδα. «Του τηλεφώνησα επειδή ήξερα πως ήσουν ο μόνος άνθρωπος στον κόσμο αρκετά δυνατός για να σταματήσεις αυτό που ξεκίνησε πριν από πέντε χρόνια».
Ο σερίφης Μπارت πλησίασε αργά, χωρίς να βγάλει χειροπέδες, και άνοιξε το κουτί με τα δάχτυλά του. Μέσα δεν υπήρχαν κοσμήματα. Υπήρχαν δεκάδες μικρές, πλαστικές κασέτες ηχογράφησης και χειρόγραφα σημειωματάρια.
«Ο Κέρτις δεν σκότωσε κανέναν απόψε», είπε η Ντέινα, κοιτάζοντας τον άνδρα της με ένα βλέμμα γεμάτο τόση αποστροφή, που ο Κέρτις έκανε ένα βήμα πίσω, σκοντάφτοντας στο τσιμέντο. «Απλώς προσπαθούσε να ξεφορτωθεί τα τεκμήρια από τις προηγούμενες φορές. Το ξέρεις καλά, Κέρτις. Ο γιος σου από τον πρώτο γάμο δεν εξαφανίστηκε σε μια κατασκήνωση. Και η προηγούμενη γυναίκα σου δεν αυτοκτόνησε στην μπανιέρα».
Ο χρόνος πάγωσε. Ο Όουεν, που στεκόταν λίγα μέτρα πιο πέρα, με πρόσωπο λευκό σαν το χιόνι, κοίταξε τη μητέρα του και μετά εμένα. Δεν έκλαιε πια. Στα μάτια του δέκαχρονου παιδιού του φαινόταν μια τρομακτική, αστήρικτη ενηλικίωση.
«Μαμά», είπε ο Όουεν με φωνή απαλή σαν ψίθυρος. «Γι’ αυτό με κλείδωνε στο κλουβί κάθε φορά που πήγαινα κοντά στην αποθήκη; Επειδή βρήκα τα πράγματά τους;»
Ο Κέρτις, βλέποντας τον κλοιό να σφγίνεται και τα πάντα να καταρρέουν, έκανε μια απελπισμένη κίνηση να τρέξει προς το δάσος πίσω από την αυλή. Μα ο σερίφης Μπارت ήταν πιο γρήγορος· με μια αστραπιαία κίνηση τον ακινητοποίησε στο έδαφος, περνώντας του τις χειροπέδες με μια βίαιη, τελική κίνηση που αντηχούσε σαν λύτρωση.
Η νύχτα έπεσε βαριά πάνω από την αυλή. Λίγα λεπτά αργότερα, καθώς τα ασθενοφόρα και τα υπόλοιπα περιπολικά κατέφθαναν με σειρήνες που έσκισαν τον ορίζοντα, βρήκα τη δύναμη να πλησιάσω την Ντέινα. Εκείνη δεν ζήτησε συγχώρεση. Δεν υπήρχαν λόγια για όσα είχαμε ζήσει, ούτε για τα χρόνια της σιωπής που επέτρεψαν σε αυτό το τέρας να ζει ανάμεσά μας.
Σήκωσα τον Όουεν στην αγκαλιά μου, αυτή τη φορά για να τον απομακρύνω οριστικά από αυτό το στοιχειωμένο μέρος, και περπατήσαμε μαζί προς το αυτοκίνητό μου. Καθώς απομακρυνόμασταν από το φως των φάρων και το σπίτι χανόταν στο σκοτάδι, ο γιος μου ακούμπησε το κεφάλι του στον ώμο μου, ανάσaσε βαθιά και είπε μόνο μια φράση που με σημάδεψε για πάντα: «Μπαμπά, τώρα μπορούμε να πάμε σπίτι;»