Όταν η νέα νταντά αμφισβήτησε τον αλαζόνα προσωπικό του γιατρό και εντόπισε μια περίεργη μυρωδιά κοντά στα υπνοδωμάτια των αγοριών, αναδύθηκε ένα τρομακτικό ενδεχόμενο: κάποιος μέσα σε εκείνη την έπαυλη ίσως γνώριζε γιατί τα παιδιά έσβηναν αργά.
Με λένε Ρέιτσελ Ντόσον, είμαι 34 ετών και έφτασα στο κτήμα του Κένεθ Μπράντλεϊ στο Μπαρ Χάρμπορ του Μέιν με μία μόνο βαλίτσα και τρεμάμενα χέρια. Πέρα από τις τεράστιες σιδερένιες πύλες απλώνονταν αψεγάδιαστοι κήποι, μαρμάρινα σιντριβάνια και μια έπαυλη τόσο εντυπωσιακή, που έμοιαζε αδύνατο να συμβεί οτιδήποτε κακό εκεί μέσα. Ωστόσο, οι κάμερες ασφαλείας που ήταν εγκατεστημένες σε κάθε γωνιά με έκαναν να νιώθω άβολα. Ακόμα και πριν μπω μέσα, είχα την αίσθηση πως κάποιος με παρακολουθούσε.
Ο Κένεθ Μπράντλεϊ ήταν ένας 40χρονος δισεκατομμυριούχος επενδυτής, γνωστός για την επιρροή και την περιουσία του. Όμως ο άντρας που αντίκρισα πίσω από ένα γραφείο γεμάτο ιατρικές γνωματεύσεις δεν έμοιαζε καθόλου με εκείνον των φωτογραφιών.
Τα μάτια του ήταν κατακόκκινα, το πουκάμισό του τσαλακωμένο και το πρόσωπό του μαρτυρούσε έναν άνθρωπο που είχε μείνει άυπνος για πάρα πολύ καιρό.
«Έχετε ξαναδουλέψει με άρρωστα παιδιά;» ρώτησε χωρίς να σηκώσει εντελώς το βλέμμα του.
«Οκτώ χρόνια», απάντησα. «Και έχω μάθει να προσέχω πράγματα που οι άλλοι παραβλέπουν».
Ο Κένεθ με κοίταξε καχύποπτα.
Του εξήγησα πως ένας γιατρός μπορεί να εξετάσει ένα παιδί στη διάρκεια ενός ραντεβού, αλλά η φροντίστρια είναι παρούσα όταν τρώει, όταν κοιμάται, όταν ξυπνάει κλαίγοντας ή όταν συμβαίνει κάτι τόσο ανεπαίσθητο όσο μια αλλαγή στη μυρωδιά ενός δωματίου.
Έμεινε σιωπηλός για λίγα δευτερόλεπτα προτού μου δώσει έναν χοντρό φάκελο.

«Οι γιοι μου είναι ο Όουεν και ο Μέισον. Είναι επτά ετών», είπε με φωνή που έσπαγε. «Πριν από δεκαοκτώ μήνες έτρεχαν σε αυτούς τους διαδρόμους. Μάλωναν για τα παιχνίδια και γελούσαν με το παραμικρό. Τώρα υπάρχουν πρωινά που μετά βίας έχουν τη δύναμη να κατέβουν τις σκάλες».
Άνοιξα τον φάκελο.
Υπήρχαν γνωματεύσεις ειδικών, μετρήσεις βάρους, αποτελέσματα εξετάσεων και παρατηρήσεις πολλών μηνών. Διάβασα για προοδευτική απώλεια βάρους, εξάντληση, δυσκολία συγκέντρωσης και μια όρεξη που έμοιαζε να εξαφανίζεται μέρα με τη μέρα.
Ο Κένεθ είχε πάει τους γιους του σε γιατρούς στο Πίτσμπουργκ, το Νάσβιλ και τη Μινεάπολη. Είχε ξοδέψει πάνω από τρία εκατομμύρια δολάρια αναζητώντας μια απάντηση.
Κανείς δεν είχε καταφέρει να του δώσει μια ξεκάθαρη διάγνωση.
«Και η μητέρα τους;» ρώτησα προσεκτικά.
Ο Κένεθ χαμήλωσε το κεφάλι.
«Η Μάντλιν σκοτώθηκε σε τροχαίο πριν από τέσσερα χρόνια».
Τα δάχτυλά του έκλεισαν γύρω από μια κορνίζα που βρισκόταν πάνω στο γραφείο.
«Αφού την έχασα, νόμιζα πως το χειρότερο πράγμα που θα μπορούσε να τους συμβεί είχε ήδη συμβεί. Μετά άρχισαν να αρρωσταίνουν».
Δεν ήξερα τι να πω. Είχα ξαναδεί εξαντλημένους γονείς, αλλά ποτέ ένα τέτοιο βλέμμα. Ανήκε σε έναν άνθρωπο που μπορούσε να αγοράσει σχεδόν τα πάντα, εκτός από τη σιγουριά ότι τα παιδιά του θα ξυπνούσαν υγιή το επόμενο πρωί.
Τότε η πόρτα του γραφείου άνοιξε απότομα.
Ένας άντρας με ασημένια μαλλιά μπήκε μέσα χωρίς να χτυπήσει.
«Κένεθ, πρέπει να μιλήσουμε».
Ήταν ο Δρ. Γουόλτερ Βανς, ο προσωπικός γιατρός των διδύμων.
Όταν ο Κένεθ μας σύστησε, ο Γουόλτερ με κοίταξε από πάνω μέχρι κάτω με ένα περιφρονητικό χαμόγελο.
«Κι άλλη νταντά;» ειρωνεύτηκε. «Αυτά τα αγόρια χρειάζονται ιατρική εξειδίκευση, όχι μια γυναίκα να παίζει τον ντετέκτιβ».
Ένιωσα το αίμα να ανεβαίνει στο πρόσωπό μου. Για μια στιγμή θέλησα να του απαντήσω με την ίδια αλαζονεία, αλλά θυμήθηκα τις φωτογραφίες των δύο μικρών αγοριών πάνω στο γραφείο.
«Δρ. Γουόλτερ», είπα, κρατώντας τη φωνή μου σταθερή. «Αν κατάλαβα καλά, κουράρετε τον Όουεν και τον Μέισον εδώ και έντεκα μήνες».
«Σωστά».
«Τότε έχετε ανακαλύψει τι είναι αυτό που τα αρρωσταίνει;»
Η σιωπή απλώθηκε αμέσως.
Ο Γουόλτερ έσφιξε τα δόντια του.
«Καλό θα ήταν να περιοριστείτε στα καθήκοντά σας και να αφήσετε τις διαγνώσεις στους επαγγελματίες».
«Αυτό ακριβώς σκοπεύω να κάνω. Δικό μου καθήκον θα είναι να παρατηρώ τα παιδιά και να αναφέρω κάθε αξιοσημείωτη αλλαγή».
Ο γιατρός άνοιξε το στόμα του για να αντιμιλήσει, μα ο Κένεθ σηκώθηκε όρθιος.
«Η Ρέιτσελ προσλαμβάνεται».
Ο Γουόλτερ τον κοίταξε σαν να μην μπορούσε να το πιστέψει.
«Κάνεις λάθος».
«Ίσως», απάντησε ο Κένεθ. «Όμως οι γιοι μου χειροτερεύουν συνεχώς και δεν πρόκειται να αγνοήσω κάποιον που είναι διατεθειμένος να δώσει προσοχή».
Ο γιατρός βγήκε οργισμένος από το γραφείο, με το πρόσωπό του κατακόκκινο από θυμό.
Μόλις έκλεισε η πόρτα, ο Κένεθ άφησε έναν βαθύ αναστεναγμό.
«Δεν φοβάστε τους ισχυρούς ανθρώπους, έτσι δεν είναι;»
«Μόνο όταν μπερδεύουν τη δύναμη με το δίκιο».
Για πρώτη φορά από τη στιγμή που έφτασα, χαμογέλασε αμυδρά.
Λίγα λεπτά αργότερα, ανεβήκαμε στον επάνω όροφο, προς τα υπνοδωμάτια των διδύμων.
Ο διάδρομος του δεύτερου ορόφου ήταν άψογος. Το μαρμάρινο δάπεδο αντανακλούσε το φως που έμπαινε από τα παράθυρα και όλα έδειχναν καθαρά, τακτοποιημένα και ήσυχα.
Όμως, στα μισά του διαδρόμου, κοντοστάθηκα.
Είχα παρατηρήσει κάτι παράξενο.
Μια αχνή, γλυκιά μυρωδιά, που θύμιζε λουλούδια αναμεμειγμένα με κάποιο χημικό προϊόν.
Στην αρχή νόμισα πως ερχόταν από τους κήπους. Ωστόσο, καθώς πλησίαζα στα δωμάτια του Όουεν και του Μέισον, η οσμή γινόταν όλο και πιο έντονη.
Έσκυψα προς μια διακοσμητική γρίλια εξαερισμού, τοποθετημένη ανάμεσα στις δύο πόρτες.
Εκεί η μυρωδιά ήταν πολύ πιο αισθητή.
«Κύριε Μπράντλεϊ, πότε έγινε τελευταία φορά έλεγχος στο σύστημα εξαερισμού;»
Ο Κένεθ συνοφρυώθηκε.
«Δεν γνωρίζω. Λειτουργεί αυτόματα».
«Και ποιος ελέγχει αυτό το σύστημα;»
Η έκφρασή του άλλαξε.
Κοίταξε τη γρίλια, ύστερα τις κλειστές πόρτες των γιων του και τέλος ξανά εμένα.
«Γιατί ρωτάτε;»
«Επειδή αυτή η μυρωδιά φαίνεται να έρχεται από εδώ. Και πρέπει να ξέρω πόσο καιρό υπάρχει».
Ο Κένεθ πλησίασε για να το ελέγξει ο ίδιος.
Για αρκετά δευτερόλεπτα κανείς από τους δυο μας δεν μίλησε. Ο μόνος ήχος ήταν το απαλό βουητό του αέρα που περνούσε μέσα από τον αγωγό.
Τότε κάτι έπεσε στο πάτωμα πίσω μας.
Ο θόρυβος αντήχησε στο μάρμαρο.
Γυρίσαμε απότομα.
Η κυρία Χίγκινς, η οικονόμος του σπιτιού, μόλις είχε ρίξει κάτω μια ολόκληρη στοίβα με καθαρές πετσέτες.
Οι πετσέτες κείτονταν σκορπισμένες στα πόδια της, αλλά εκείνη δεν έκανε καν κίνηση να τις μαζέψει.
Τα χέρια της έτρεμαν.

Και το βλέμμα της ήταν καρφωμένο στη γρίλια του εξαερισμού.
«Κυρία Χίγκινς, είστε καλά;» ρώτησε ο Κένεθ.
Εκείνη μισάνοιξε τα χείλη της, μα δεν βγήκε λέξη.
Κοίταξα ξανά τον αεραγωγό και μετά το πρόσωπό της.
Είχα περάσει αρκετά χρόνια φροντίζοντας παιδιά ώστε να ξεχωρίζω την έκπληξη από τον φόβο.
Η κυρία Χίγκινς δεν έδειχνε ξαφνιασμένη που είχα ανακαλύψει τη μυρωδιά.
Έδειχνε τρομοκρατημένη που την είχα ανακαλύψει.
Ο Κένεθ έκανε ένα βήμα προς το μέρος της.
«Τι συμβαίνει εδώ;»
Η γυναίκα έσκυψε αργά να πιάσει μια πετσέτα, όμως τα δάχτυλά της έτρεμαν τόσο πολύ που δεν μπορούσε να την κρατήσει.
Την πλησίασα και της έκανα μια απλή ερώτηση.
«Κυρία Χίγκινς, είχατε προσέξει αυτή τη μυρωδιά ξανά;»
Πάγωσε.
Ύστερα σήκωσε το βλέμμα της στον Κένεθ, σαν να χρειαζόταν να βεβαιωθεί για κάτι προτού απαντήσει.
Τα μάτια της γέμισαν δάκρυα.
«Κύριε Μπράντλεϊ… υπάρχει κάτι που δεν γνωρίζετε για τα υπνοδωμάτια των γιων σας».
Ο Κένεθ χλώμιασε.
«Τι εννοείτε;»
Η κυρία Χίγκινς κοίταξε πάνω από τον ώμο μου, προς την άκρη του διαδρόμου.
Ξαφνικά, σταμάτησε να μιλάει.
Και όταν γύρισα για να δω τι της είχε κόψει τη φωνή, συνειδητοποίησα πως ήμασταν έτοιμοι να ανακαλύψουμε κάτι που κανείς δεν ήθελε να μάθει ο Κένεθ.
Από τη γωνία του διαδρόμου πρόβαλε αργά η ψηλή φιγούρα ενός άντρα με κλειστή λευκή ιατρική ρόμπα και μάσκα, ο οποίος έσπρωχνε μπροστά του ένα τρόλεϊ γεμάτο σειρές από βαριά γυάλινα φιαλίδια.
Μόλις μας είδε, η φιγούρα πάγωσε απότομα και πάνω από την άκρη της μάσκας άστραψαν τα παγωμένα, εντελώς άδεια μάτια του Δρ. Γουόλτερ.
«Κυρία Χίγκινς, σας ζήτησα να μην καθυστερείτε με τα σεντόνια», η φωνή του γιατρού αντήχησε αφύσικα διαπεραστική και ψεύτικη μέσα στην απόλυτη σιωπή του ορόφου. «Και εσείς, Ρέιτσελ, φαίνεται πως έχετε παρεξηγήσει σοβαρά τα καθήκοντά σας».
Η πλάτη της οικονόμου λύγισε οριστικά και εκείνη γραπώθηκε σπασμωδικά από την άκρη του τοίχου, σαν να φοβόταν ότι θα σωριαστεί στο κρύο μάρμαρο. Ο Κένεθ έκανε ένα αποφασιστικό βήμα μπροστά, καλύπτοντάς με με το σώμα του, και στα μάτια του άναψε εκείνη η επικίνδυνη σπίθα ενός ανθρώπου που μόλις συνειδητοποίησε πως μέσα στο ίδιο του το σπίτι τον περιβάλλει ένας ιστός από ξένα ψέματα.
«Δρ. Βανς, τι είναι αυτά τα φιαλίδια; Και γιατί ο αεραγωγός έξω από τα παιδικά δωμάτια μυρίζει αμύγδαλο και χημικά;» η φωνή του Κένεθ ακούστηκε χαμηλή, αλλά έκρυβε τέτοιο ατσάλι που ο Γουόλτερ υποχώρησε άθελά του μισό βήμα πίσω.
«Είναι συνηθισμένα απολυμαντικά αερολύματα νέας γενιάς, κύριε Μπράντλεϊ», ο γιατρός δεν βλεφάρισε καν· η φωνή του παρέμεινε παγωμένη και σίγουρη. «Για το εξασθενημένο ανοσοποιητικό σύστημα των αγοριών, η αποστείρωση του αέρα είναι ζήτημα επιβίωσης. Θα επιτρέψετε στ’ αλήθεια σε αυτή την… τυχαία γυναίκα να αμφισβητεί τις οδηγίες μου;»
Συνάντησα το βλέμμα της κυρίας Χίγκινς — η καημένη γυναίκα έτρεμε σύγκορμη και τα χείλη της ψιθύριζαν άηχα, σχηματίζοντας μια τρομακτική λέξη: «Όχι… είναι ψέματα». Δεν περίμενα να υποκύψει ο Κένεθ στο επιβλητικό κύρος του γιατρού. Με μια απότομη κίνηση προσπέρασα τον οικοδεσπότη, όρμησα στη διακοσμητική γρίλια και, γαντζώνοντας τα νύχια μου στις άκρες της, την τράβηξα με όλη μου τη δύναμη. Τα στηρίγματα έτριξαν — μια παλιά βίδα υποχώρησε και η γρίλια έπεσε στο πάτωμα με έναν δυνατό μεταλλικό κρότο.
Μέσα στον αγωγό εξαερισμού δεν υπήρχαν φίλτρα. Εκεί βρισκόταν ένα λεπτό σωληνάκι σιλικόνης που χανόταν βαθιά μέσα στον τοίχο, και από το μικροσκοπικό του άκρο έσταζε ρυθμικά, σταγόνα-σταγόνα, ένα παχύρρευστο ελαιώδες υγρό με εκείνη την ίδια πνιγηρή, γλυκιά οσμή.
Ο Κένεθ πάγωσε, πέφτοντας στα γόνατα δίπλα μου. Τα δάχτυλά του άγγιξαν την υγρή άκρη του σωλήνα και, όταν τα έφερε κοντά στο πρόσωπό του, το χρώμα χάθηκε αμέσως από την όψη του δισεκατομμυριούχου.
«Αυτό… αυτό δεν είναι απολυμαντικό», ψιθύρισε, και στον ψίθυρό του ακουγόταν το σπάσιμο ενός ανθρώπου του οποίου ο κόσμος γκρεμιζόταν για δεύτερη φορά. «Είναι αναστολείς του νευρικού συστήματος. Είχαν… είχαν συνταγογραφήσει παρόμοια σκευάσματα για τον πατέρα μου, όταν έσβηνε από βαριά ασθένεια. Παραλύουν αργά τους μυς και θολώνουν τη συνείδηση. Ποιος… ποιος το εγκατέστησε αυτό εδώ;»
Ο Δρ. Βανς τινάχτηκε απότομα προς τα πίσω, προσπαθώντας να τρέξει προς το ασανσέρ, αλλά του έφραξα αστραπιαία τον δρόμο, στέκοντας μπροστά του.
«Δεν πάτε πουθενά, γιατρέ», του πέταξα, νιώθοντας την αδρεναλίνη να χτυπάει στους κροτάφους μου. «Τους κουράρετε εδώ και έντεκα μήνες. Παίρνατε εκατομμύρια για να μαραζώνουν τα αγόρια μέρα με τη μέρα, μετατρέποντάς τα σε ζωντανούς νεκρούς μπροστά στα μάτια του ίδιου τους του πατέρα! Γιατί το κάνετε αυτό; Ποιος σας πληρώνει;»
Ο Γουόλτερ χαμογέλασε στραβά, και αυτή τη φορά στο χαμόγελό του δεν υπήρχε ίχνος επαγγελματικής έπαρσης — μόνο ψυχρή, κυνική περιφρόνηση.
«Ανόητη. Νομίζεις πως είναι απλώς εκδίκηση ή χρήματα; Κοίτα αυτό το σπίτι, Κένεθ. Κοίτα τους λογαριασμούς σου, τις μετοχές, τα κεφάλαια. Αν οι γιοι σου πεθάνουν ήσυχα πριν ενηλικιωθούν από φυσικά,
Πριν προλάβει ο Κένεθ να κατέβει τα πρώτα σκαλοπάτια, μια γνώριμη, ήρεμη φωνή αντήχησε από το ισόγειο, παγώνοντας το αίμα μας.
«Άφησε το όπλο κάτω, Κένεθ. Αν πυροβολήσεις, κανείς δεν θα μάθει ποιο είναι το αντίδοτο».
Στο κεφαλόσκαλο εμφανίστηκε ο Ντάνιελ Μπράντλεϊ. Δεν έμοιαζε με τέρας· φορούσε ένα απλό κασμιρένιο πουλόβερ, κρατούσε έναν δερμάτινο χαρτοφύλακα και κοιτούσε τον αδερφό του με μια θλίψη που έκοβε την ανάσα. Πίσω του στεκόταν ο Δρ. Βανς, λαχανιασμένος, κρατώντας ένα μικρό μεταλλικό βαλιτσάκι.
«Εσύ…» ψέλλισε ο Κένεθ, σηκώνοντας το περίστροφο με χέρι που έτρεμε. «Τα ανίψια σου, Ντάνιελ! Τα παιδιά της Μάντλιν! Για τα χρήματα;»
«Τα χρήματα δεν έχουν καμία σημασία!» φώναξε ο Ντάνιελ, και η φωνή του έσπασε. «Εσύ σκότωσες τη Μάντλιν, Κένεθ! Εσύ οδηγούσες εκείνο το βράδυ μεθυσμένος, και πλήρωσες όλο τον κόσμο για να το κρύψεις, αφήνοντάς την να πεθάνει στον δρόμο για να μη χαλάσει η εικόνα σου! Εγώ την αγαπούσα πριν καν τη γνωρίσεις εσύ!»
Ο Κένεθ κλονίστηκε, σαν να δέχτηκε σφαίρα στο στήθος. Το όπλο χαμήλωσε ελάχιστα.

«Δεν οδηγούσα εγώ…» ψιθύρισε, με δάκρυα να κυλούν στο άυπνο πρόσωπό του. «Η Μάντλιν οδηγούσε. Είχε πιει εκείνη, Ντάνιελ. Πλήρωσα για να σβήσω την αλήθεια ώστε τα αγόρια μου να μη μεγαλώσουν ξέροντας πως η μητέρα τους κατέστρεψε τις ζωές τους! Προστάτευα τη μνήμη της για χάρη σου και για χάρη τους!»
Η σιωπή που ακολούθησε ήταν εκκωφαντική. Ο Ντάνιελ κοίταξε τον αδερφό του, αναζητώντας το ψέμα στα μάτια του, μα βρήκε μόνο μια εξαντλημένη, συντριπτική αλήθεια. Το πρόσωπό του παραμορφώθηκε από τρόμο καθώς συνειδητοποίησε τι είχε κάνει.
Τότε ακούστηκε ένας βαρύς γδούπος. Η κυρία Χίγκινς, που μέχρι εκείνη τη στιγμή έστεκε αμίλητη στη σκιά, όρμησε ξαφνικά στον Δρ. Βανς. Πριν προλάβει ο γιατρός να αντιδράσει, η ηλικιωμένη γυναίκα του άρπαξε το μεταλλικό βαλιτσάκι και το πέταξε με δύναμη στα πόδια μου.
«Ο Βανς δεν έδινε αντίδοτο, κύριε Ντάνιελ!» φώναξε εκείνη, με φωνή που έτρεμε από οργή. «Τους έδινε καθαρό δηλητήριο! Μου είπε πως αν μιλήσω, θα έλεγε στην αστυνομία πως εγώ το έβαζα στο νερό τους! Αλλά είμαι η θεία του γιατρού… και ξέρω πως αυτός ο άνθρωπος σκότωσε και τον ίδιο μου τον γιο πριν από δέκα χρόνια για μια κληρονομιά!»
Ο Δρ. Βανς έβγαλε ένα νυστέρι από την τσέπη του και όρμησε στην οικονόμο, μα ο Κένεθ δεν πυροβόλησε. Με μια κίνηση αστραπής, έπεσε πάνω στον γιατρό, αφοπλίζοντάς τον και ρίχνοντάς τον στο μαρμάρινο πάτωμα. Ο Ντάνιελ, χλωμός σαν νεκρός, γονάτισε αμέσως δίπλα στο βαλιτσάκι, άνοιξε τον κωδικό με τρεμάμενα χέρια και έβγαλε δύο γυάλινες αμπούλες.
«Είναι η χημική σύσταση του αερίου…» είπε στον Κένεθ, παραδίδοντάς τες, ενώ τα μάτια του γέμιζαν δάκρυα ντροπής. «Με αυτό, οι γιατροί στη Βοστώνη θα φτιάξουν το αντίδοτο σε μία ώρα. Κάλεσε την αστυνομία, Κένεθ. Θα ομολογήσω τα πάντα».
Έξι μήνες αργότερα, το κτήμα στο Μπαρ Χάρμπορ δεν είχε πια κάμερες ασφαλείας ούτε κλειστές πόρτες. Ο Ντάνιελ και ο Δρ. Βανς βρίσκονταν στη φυλακή, ενώ η κυρία Χίγκινς έμεινε στο σπίτι ως μέλος της οικογένειας, έχοντας επιτέλους λυτρωθεί από το βάρος της σιωπής της.
Ένα ηλιόλουστο πρωινό, καθόμουν στον κήπο παρακολουθώντας τον Όουεν και τον Μέισον να τρέχουν ξανά, γελώντας δυνατά, με ροδαλά μάγουλα και μάτια γεμάτα ζωή. Ο Κένεθ πλησίασε και στάθηκε δίπλα μου, κρατώντας δύο κούπες καφέ. Δεν φορούσε πια κοστούμι, και τα μάτια του ήταν επιτέλους καθαρά.
«Μου έσωσες ό,τι πολυτιμότερο είχα, Ρέιτσελ», είπε ήρεμα, κοιτώντας τα παιδιά του. «Αλλά φοβάμαι πως δεν θα μπορέσω ποτέ να σου ξεπληρώσω αυτό που έκανες».
Πήρα την κούπα από τα χέρια του και χαμογέλασα, νιώθοντας τον ζεστό αέρα της θάλασσας.
«Δεν χρειάζεται να μου ξεπληρώσεις τίποτα, Κένεθ — αρκεί να μη γίνεις ποτέ ξανά ένας άνθρωπος που προσέχει τα πάντα, εκτός από εκείνους που αγαπά».