«Θa μείνω στη μαμά, μέχρι να βάλεις μυαλό», κορόιδευε ο σύζυγός μου μπροστά στους φίλους του. Μία ώρα αργότερα, άλλαξα την κλειδαριά και αγόρασα εισιτήριο για τη θάλασσα.

— Να πας στη θάλασσα, Άλλα; Στην ηλικία σου; — ο Βίκτορας φύσηξε με περιφρόνηση και γέμισε τα ποτήρια με μπύρα.

Καθόμασταν στην αυλή. Πάνω στο τραπέζι τα σουβλάκια άχνιζαν, και οι γείτονες είχαν προλάβει να πιάσουν θέση στους πάγκους. Μύριζε κάρβουνο και άνηθο από το μποστάνι κάποιου. Κάποιος από τους άντρες γέλασε αμήχανα. Η γυναίκα του Πέτροφ κάλυψε το στόμα της με την παλάμη της. Εγώ τακτοποίησα σιωπηλά τα αγγούρια στα πιάτα και δεν είπα τίποτα. Έξι χρόνια μάζευα χρήματα γι’ αυτό το ταξίδι. Σιγά-σιγά, από κάθε κούρεμα και βαφή. Σε έναν ξεχωριστό λογαριασμό που είχα ανοίξει μόνη μου, χωρίς να το συζητήσω με κανέναν. Πάνω στο ράφι στην κρεβατοκάμαρα στέκεται ακόμα το κοχύλι από την Ανάπα — από εκείνο το τελευταίο ταξίδι στη θάλασσα.

— Χέσε τα εξωτερικά, — συνέχισε ο Βίκτορας, απευθυνόμενος τώρα στους καλεσμένους. — Την τελευταία φορά πήγε — και της φτάνει για όλη της την υπόλοιπη ζωή.

— Δεν ήταν η τελευταία φορά, — είπα ήρεμα. — Πριν από δεκαεννέα χρόνια. Στην Ανάπα.

Ανέμισε το χέρι του, σαν να έδιωχνε μια μύγα. Οι γείτονες χαμογέλασαν ακόμα πιο πλατιά. Τα αυτιά μου άρχισαν να καίνε και γύρισα προς την ψησταριά. Το κομμωτήριο όπου εργάζομαι κλείνει στις οκτώ. Κάθε βράδυ έβγαζα από την τσάντα μου το σημειωματάριο και κατέγραψα τα ποσά από τα φιλοδωρήματα. Το υπόλοιπο το έβαζα στην άκρη. Έτσι γεννήθηκαν οι εκατόν ογδόντα χιλιάδες ρούβλια, για τα οποία κανείς στο τραπέζι δεν είχε την παραμικρή ιδέα.

Σε αυτό το διάστημα, είχα αναβάλει τρεις φορές την αγορά μπότων. Μια φορά δεν πήγα στα γενέθλια μιας φίλης σε άλλη πόλη. Αρκεί να μεγάλωνε το νούμερο στον λογαριασμό και να μην έμενε στάσιμο. Ο Βίκτορας δεν ήξερε τίποτα για αυτές τις θυσίες. Φαινόταν πως δεν είχε ενδιαφερθεί ποτέ από τι αποτελούνταν ένα τέτοιο ποσό.

Οι καλεσμένοι έφυγαν γύρω στα μεσάνυχτα. Το πρωί, ο Βίκτορας μπήκε στην κουζίνα χωρίς αστεία, σοβαρός.

— Χρειάζομαι ενενήντα πέντε χιλιάδες, — είπε ξεκάθαρα. — Για την επισκευή του αυτοκινήτου. Το σασμάν τα έχει παίξει, χωρίς αμάξι δεν μπορώ να κάνω τίποτα.

— Έχω εκατόν ογδόντα χιλιάδες αποταμιευμένες για τη θάλασσα, — απάντησα, χωρίς να απομακρύνω το βλέμμα μου από το μπρίκι με τον καφέ. — Είναι δικά μου χρήματα, Βίτια. Τα μάζευα έξι χρόνια, ρούβλι-ρούβλι.

— Εσύ πάντα σκέφτεσαι μόνο τον εαυτό σου, — ύψωσε τη φόνη του και χτύπησε την κούπα στο τραπέζι. — Σχεδόν εκατό χιλιάδες λυπάσαι να δώσεις, κι εγώ πρέπει να πηγαινοέρχομαι στη δουλειά με τα λεωφορεία;

— Πάρε δάνειο από τον αδερφό σου, — πρότεινα. — Ή από την τράπεζα, θα στο εγκρίνουν για το αμάξι.

— Δεν θέλω να πληρώνω τόκους, τα λεφτά σου κάθονται άδικα!

Επανάλαβα ότι δεν πρόκειται να πειράξω τα χρήματα. Σώπασε για ένα δευτερόλεπτο, σαν να μην περίμενε μια τόσο κατηγορηματική απάντηση. Παλιότερα, στο τέλος έβρισκα πάντα τα μισά χρήματα, φτάνει μόνο να μην ακούω γκρίνιες για μέρες ολόκληρες. Αυτή τη φορά δεν μπήκα καν στον κόπο να εξηγηθώ περαιτέρω. Απλώς βγήκα από την κουζίνα κρατώντας την κούπα στα χέρια.

Πήγε στην κρεβατοκάμαρα και έβγαλε από τη ντουλάπα του χωλ εκείνη την αθλητική τσάντα. Με αυτήν πήγαινε πάντα στη μάνα του σε τέτοια βράδια. Μάζεψε το ξυραφάκι του, δύο πουκάμισα, τον φορτιστή του κινητού — χωρίς ούτε μια κουβέντα, μεθοδικά. Πράγματι, δεν το έκανε για πρώτη φορά: ήταν η ένατη φορά σε είκοσι επτά χρόνια γάμου.

— Θα μείνω στη μαμά, μέχρι να βάλεις μυαλό, — πέταξε στην πόρτα, χωρίς να γυρίσει.

Η πόρτα έκλεισε με πάταγο, και το διαμέρισμα έγινε αμέσως υπερβολικά ήσυχο. Μέτρησα αμέσως μέχρι το τριάντα, προτού σταματήσουν τα χέρια μου να τρέμουν ελαφρά. Μόνο τότε πρόσεξα ότι κρατούσα ακόμα στα χέρια μου το μπρίκι με τον κρύο πλέον καφέ.

Μία ώρα αργότερα, τηλεφώνησε η πεθερά μου.

— Άλλα, μα πόσο πια, — άρχισε η Βαλεντίνα Πέτροβνα ευθέως, χωρίς καν «γεια σου». — Ο γιος ήρθε όλος τσακισμένος, δεν βγάζεις κουβέντα από το στόμα του. Να έπαιρνες ένα τηλέφωνο να τα βρείτε, πριν είναι αργά.

— Δεν έκανα τίποτα για το οποίο πρέπει να ζητήσω συγγνώμη, — είπα ήρεμα.

— Μα είναι ο σύζυγός σου! τόσα χρόνια μαζί, κι εσύ κάνεις το δύσκολο για κάτιξένα ταξίδια.

— Δεν κάνω καμιά δύσκολη, — απάντησα. — Απλώς δεν έδωσα τα δικά μου λεφτά για ξένες επισκευές.

— Πάντα ήσουν ιδιότροπη, Άλλα, με συγχωρείς για την ειλικρίνεια. Μια φυσιολογική γυναίκα θα έβρισκε τρόπο να βοηθήσει τον άντρα της.

Την άκουγα και ένιωθα ότι μέσα μου τα πάντα είχαν ηρεμήσει με έναν παράξενο τρόπο. Δεν υπήρχαν ούτε δάκρυα, ούτε εκείνη η γνωστή επιθυμία να διορθώσω τα πάντα αμέσως. Συνήθως τηλεφωνούσα πρώτη κιόλας τη δεύτερη μέρα, μερικές φορές ακόμα νωρίτερα. Αυτή τη φορά δεν τηλεφώνησα ούτε τη δεύτερη, ούτε την τρίτη, ούτε την τέταρτη.

Το βράδυ έφτιαξα τσάι και κάθισα μόνη στο παράθυρο. Το διαμέρισμα ήταν δικό μου — δώρο της μαμάς μου στον γάμο, τότε που μόλις είχαμε παντρευτεί. Η σιωπή μέσα του ξαφνικά δεν φάνηκε θλιβερή, αλλά σχεδόν ευχάριστη. Για πρώτη φορά εδώ και πολύ καιρό, δεν περίμενα χτύπημα στην πόρτα ούτε αναμασούσα στο μυαλό μου λόγια συμφιλίωσης.

Το κινητό έκανε “μπιπ” με ένα νέο μήνυμα από τη Βαλεντίνα Πέτροβνα: «Ετοιμάσου, θα έρθω εγώ να μιλήσω μαζί σου». Άφησα το κινητό στο περβάζι. Έπιασα το τσάι μου ήσυχα, χωρίς να ξαναδιαβάσω το μήνυμα.

Τρεις μέρες στο διαμέρισ τελικά επικρατούσε μια ασυνήθιστη ησυχία. Η Βαλεντίνα Πέτροβνα δεν τόλμησε τελικά να έρθει για κουβέντα — φαίνεται πως κατάλαβε μόνη της ότι αυτή η συζήτηση δεν θα άλλαζε τίποτα. Πήγαινα στη δουλειά, κούρευα πελάτισσες, έβαφα τις ρίζες. Άκουγα τις συζητήσεις των άλλων για διακοπές — και για πρώτη φορά εδώ και πολύ καιρό, κανείς στο σπίτι δεν με περίμενε με απαιτήσεις. Την τέταρτη μέρα ο Βίκτορας γύρισε μόνος του, χωρίς τηλεφώνημα και χωρίς προειδοποίηση.

Μπήκε χωρίς συγγνώμες, με τέτοιο ύφος σαν να μην είχε συμβεί τίποτα. Άφησε την τσάντα στον ίδιο γάντζο στο χωλ. Άμεσως άνοιξε την τηλεόραση, πατώντας τα κανάλια με το τηλεχειριστήριο.

— Τι σιωπής, θύμωσες; — ρώτησε έτσι στα ξαφνικά, χωρίς να απομακρύνει το βλέμμα από την οθόνη.

Δεν είχα θυμώσει — απλώς περίμενα να πει έστω μια λέξη για τα χρήματα ή για την αποχώρησή του. Δεν είπε ούτε λέξη, ούτε εκείνο το βράδυ, ούτε την επόμενη μέρα. Σαν να μην υπήρχαν καθόλου οι τέσσερις μέρες στης μάνας του. Δύο μέρες αργότερα, περνώντας έξω από την κουζίνα με τα ρούχα, τον άκουσα να μιλάει στο τηλέφωνο με τον Γκένα — έναν φίλο με τον οποίο πήγαινε για ψάρεμα εδώ και δέκα χρόνια συνεχόμενα.

— Ναι, έκλαιγε, παρακαλούσε να γυρίσω, — έλεγε ο Βίκτορας, γεχώντας σιγά στο ακουστικό. — Ξέρεις εσύ αυτές τις γυναίκες, στην πραγματικότητα δεν μπορούν να ζήσουν χωρίς εμάς πουθενά.

Πάγωσα στον διάδρομο κρατώντας την πετσέτα. Ούτε δάκρυα, ούτε τηλεφωνα, ούτε ούτε μια παράκληση για να γυρίσει δεν υπήρξαν από τη δική μου πλευρά. Κι εκείνος το διηγιόταν αυτό στον φίλο του σαν τετελεσμένο γεγονός, σαν να το πίστευε ο ίδιος. Τότε δεν είπα τίποτα. Αποφάσισα ότι ήταν απλώς κούφια καυχησιολογία μπροστά στον φίλο του, και προσπάθησα να ξεχάσω αυτή τη φράση μέχρι το βράδυ.

Το υπόλοιπο της εβδομάδας πέρασε σε μια σιωπηλή ανακωχή. Ο Βίκτορας έβλεπε τηλεόραση, εγώ έπλεκα με βελονάκι ένασεμερτσάκι που είχα αρχίσει από την άνοιξη. Μιλούσαμε μόνο για τα τυπικά του σπιτιού — ποιος θα πετάξει τα σκουπίδια, τι να ψωνίσουμε για το βραδινό. Αυτή η σύντομη ανακωχή αρκούσε για να προσποιούμαστε ότι δεν είχε συμβεί τίποτα. Τα βράδια έβγαζα το σημειωματάριο με τα νούμερα των αποταμιεύσεων και απλώς ξεφύλλιζα τις παλιές σελίδες. Μια φορά πήρα από το ράφι το παλιό κοχύλι, το γύρισα στα χέρια μου και το ξανακούμπησα — απλώς για να θυμηθώ πώς ήταν εκείνη, η παλιά θάλασσα.

Την Κυριακή το πρωί, καθώς έφτιαχνα καφέ, παρατήρησα ότι το συρτάρι του κομοδίνου στην κρεβατοκάμαρα ήταν ελαφρώς ανοιχτό — κάτι που ο Βίκτορας δεν έκανε ποτέ, αφού ήταν μανιακός με την τάξη.

Άνοιξα το συρτάρι και είδα ότι το παλιό, φθαρμένο δερμάτινο πορτοφόλι του πατέρα του, εκείνο που φύλαγε για χρόνια στο κάτω μέρος σαν φυλαχτό, έλειπε. Αντ’ αυτού, στη θέση του υπήρχε ένα διπλωμένο χαρτί με το λογότυπο μιας τοπικής συμβολαιογράφου. Το ξεδίπλωσα με τρεμάμενα δάχτυλα. Ήταν μια γενική πληρεξουσιότητα που του έδινε το δικαίωμα να διαχειρίζεται, να υποθηκεύει ή ακόμα και να πουλάει ακίνητη περιουσία εξ ολοκλήρου στο όνομά μου, υπογεγραμμένη δήθεν με τη δική μου υπογραφή — μια κακοσχεδιασμένη, πρόχειρη απομίμηση που όμως θα μπορούσε να ξεγελάσει κάποιον απρόσεκτο υπάλληλο. Πριν προλάβω να συνέλθω από το σοκ, η εξώπορτα άνοιξε και ο Βίκτορας μπήκε στο σπίτι όχι με τη γνωστή του άνεση, αλλά συνοδευμένος από έναν άγνωστο άντρα με αυστηρό κοστούμι και ψυχρό βλέμμα.

— Άλλα, ντύσου γρήγορα, — είπε ο Βίκτορας αποφασιστικά, αποφεύγοντας να με κοιτάξει στα μάτια. — Πάμε συμβολαιογράφο. Υπέγραψες χθες το πρωί, θυμάσαι; Αυτός είναι ο κύριος Σέργιος, ήρθε να επικυρώσει την προκαταβολή για το οικόπεδο της μαμάς σου στο χωριό. Το χρειάζομαι το οικόπεδο για να βάλω εγγύηση στο μαγαζί που θελω να ανοίξω με τον Γκένα. Τελειώσαμε με τις αναβολές.

Το αίμα μου πάγωσε, αλλά την ίδια στιγμή ένιωσα ένα κύμα καθαρής, διαυγούς οργής να με κατακλύζει, διώχνοντας κάθε ίχνος φόβου. Το οικόπεδο στο χωριό δεν ήταν απλώς ένα κομμάτι γη· ήταν το τελευταίο δώρο της μητέρας μου, ολόκληρη η κληρονομιά μου, που είχαμε συμφωνήσει ομόφωνα να μείνει ανέπαφη για το μέλλον.

— Εγώ δεν υπέγραψα τίποτα, Βίτια, — είπα, στεκόμενη ακίνητη στο κέντρο της κουζίνας με την κούπα στο χέρι, κοιτάζοντάς τον κατάματα με μια ηρεμία που τον σόκαρε. — Και αν τολμήσεις να κάνεις έστω ένα βήμα παραπέρα με αυτό το πλαστό χαρτί, σε διαβεβαιώ ότι σε είκοσι λεπτά δεν θα μιλάς με συμβολαιογράφο, αλλά με ανακριτή για πλαστογραφία και απόπειρα απάτης.

Ο κύριος Σέργιος κοίταξε τον Βίκτορα με δυσπιστία, σήκωσε τα φρύδια και έβγαλε αργά τα γυαλιά του.

— Κύριε Βίκτορα, μου είπατε ότι η σύζυγός σας συμφωνεί απολύτως και ότι απλώς υπήρχε μια τυπική βιασύνη, — είπε ο δικηγόρος με παγωμένο τόνο, κλείνοντας τη δερμάτινη τσάντα του. — Εγώ δεν συμμετέχω σε παράνομες πράξεις. Θα ειδοποιήσω τα γραφεία μου ότι η συμφωνία ακυρώνεται οριστικά.

Ο Βίκτορας έχασε το χρώμα του· το πρόσωπό του παραμορφώθηκε από θυμό και πανικό. Όρμησε προς το μέρος μου με υψωμένο το χέρι, έτοιμος να με χτυπήσει μπροστά στον ξένο, κάτι που δεν είχε τολμήσει ποτέ στα είκοσι επτά χρόνια του γάμου μας. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή, η εξώπορτα άνοιξε με δύναμη και η Βαλεντίνα Πέτροβνα εισέβαλε στο διάδρομο χωρίς χαιρετισμό, κρατώντας μια τσάντα γεμάτη έγγραφα.

— Τι γίνεται εδώ; Σταματήστε αμέσως! — ούρλιαξε η πεθερά μου, κοιτάζοντας εναλλάξ εμάς και τον δικηγόρο. — Άλλα, παιδί μου, μην κάνεις καμιά τρέλα, άκουσε με. Αν καταστρέψεις τον Βίκτορα, θα βγουν στο φως πράγματα που δεν φαντάζεσαι καν για την οικογένειά σου. Ξέρω πολύ καλά ποιος πλήρωσε στην πραγματικότητα το διαμέρισμα αυτό πριν από τόσα χρόνια, και δεν ήταν η μητέρα σου!

Τα λόγια της έπεσαν σαν κεραυνός εν αιθρία, παγώνοντας την ανάσα μου. Τι ήξερε η Βαλεντίνα για το σπίτι μου; Ποιο μυστικό έκρυβε η μητέρα μου τόσα χρόνια, που η πεθερά μου φαινόταν να γνωρίζει λεπτομερώς; Ο Βίκτορας σταμάτησε απότομα, χαμογελώντας πονηρά, σαν να κατάλαβε ότι είχε πλέον στα χέρια του ένα ανέλπιστο, θανάσιμο όπλο.

— Λοιπόν, Άλλα; — ψιθύρισε με κακία, πλησιάζοντάς με απειλητικά. — Θέλεις ακόμα να πάμε στην αστυνομία ή να μιλήσουμε πρώτα σοβαρά για το ποιος πραγματικά κατέχει αυτό το σπίτι και ποιος θα φύγει από εδώ σήμερα το βράδυ με τα ρούχα στο χέρι;

— Λοιπόν, Άλλα; — ψιθύρισε με κακία, πλησιάζοντάς με απειλητικά. — Θέλεις ακόμα να πάμε στην αστυνομία ή να μιλήσουμε πρώτα σοβαρά για το ποιος πραγματικά κατέχει αυτό το σπίτι και ποιος θα φύγει από εδώ σήμερα το βράδυ με τα ρούχα στο χέρι;

Ο δικηγόρος, βλέποντας το χάος να εκτυλίσσεται μπροστά του, έκανε ένα βήμα πίσω, πήρε την τσάντα του και έφυγε βιαστικά, κλείνοντας την πόρτα διακριτικά πίσω του. Η ησυχία που ακολούθησε ήταν πιο βαριά κι από σεισμό. Η Βαλεντίνα Πέτροβνα στάθηκε δίπλα στον γιο της, με το βλέμμα της γεωμετρικά σίγουρο και σκληρό, έτοιμη να πετάξει το τελικό της χαρτί.

— Νομίζεις ότι το διαμέρισμα αυτό σου το χάρισε η μαμά σου επειδή σε αγαπούσε τόσο πολύ, ε; — ξεκίνησε η πεθερά μου με περιφρόνηση, ανοίξαμε τον φάκελο που κρατούσε. — Η μητέρα σου ήταν χρεωμένη μέχρι το λαιμό σε επικίνδυνους ανθρώπους λίγο πριν τον γάμο σας. Ο πατέρας του Βίκτορα, ο μακαρίτης, έδωσε όλες τις οικονομίες της ζωής του και πούλησε το πατρικό μας οικόπεδο για να ξεχρεώσει τα χρέη της οικογένειάς σου, με τον όρο το σπίτι να περάσει στον Βίκτορα μόλις συμπληρωθούν είκοσι χρόνια γάμου. Είκοσι χρόνια συμπληρώθηκαν ακριβώς χθες, Άλλα. Τα έγγραφα είναι έτοιμα εδώ και μήνες. Το σπίτι δεν είναι δικό σου. Είσαι απλώς φιλοξενούμενη.

Ο Βίκτορας χαμογέλασε θριαμβευτικά, παίρνοντας τα χαρτιά από τα χέρια της μητέρας του.

— Οπότε, γλυκιά μου, τα πράγματά σου στην αθλητική τσάντα και δρόμο, — είπε, δείχνοντάς μου την πόρτα με μια κίνηση απόλυτης κυριαρχίας. — Και ξέχνα τα εκατόν ογδόντα χιλιάδες για τη θάλασσα. Αυτά θα πάνε για την επισκευή του μαγαζιού μου, ως αποζημίωση για τα χρόνια που σε ανεχόμουν.

Εκείνη τη στιγμή, κοίταξα και τους δύο. Το πρόσωπό μου δεν έδειξε ούτε έναν σπασμό φόβου. Έβγαλα αργά από την τσέπη της ζακέτας μου ένα μικρό, παλιό μπλε τετράδιο — εκείνο με τα χρεόγραφα που φύλαγα από την πρώτη μέρα στο κομμωτήριο.

— Νομίζεις ότι ήμουν τόσο αφελής, Βίτια; — ρώτησα με μια φωνή τόσο ήρεμη που τους έκανε να παγώσουν. — Νόμιζες ότι δεν ήξερα για το δάνειο του πατέρα σου; Η μητέρα μου μου τα είχε πει όλα πριν πεθάνει.

Άνοιξα το τετράδιο στη σελίδα με τα κίτρινα, φθαρμένα χαρτιά.

— Ο πατέρας σου πράγματι έδωσε χρήματα τότε, αλλά η μητέρα μου του επέστρεψε κάθε ρούβλι με τόκο, τρία χρόνια αργότερα, καταθέτοντας τα χρήματα σε λογαριασμό στο όνομα του ίδιου του Βίκτορα, τα οποία εσύ, Βίτια, ποτέ δεν έλεγξες γιατί πίστευες ότι ήσουν πάντα ο πιο έξυπνος στο δωμάτιο. Και το κυριότερο…

Πλησίασα το τραπέζι και έβγαλα ένα ακόμα έγγραφο από το φάκελο που είχα κρυμμένο πίσω από τη φρουτιέρα.

— Πριν από τρεις μήνες, όταν κατάλαβα τι πήγαινες να κάνεις με τις πλαστογραφίες σου, έκανα κάτι άλλο. Έκανα επίσημη αγωγή διεκδίκησης και μεταβίβασης ολόκληρης της περιουσίας λόγω κακόβουλης απόπειρας απάτης και πλαστογράφησης υπογραφής σε περιουσιακά στοιχεία. Το διαμέρισμα ανήκει πλέον αποκλειστικά σε εμένα, βάσει δικαστικής απόφασης που εκδόθηκε χθες το απόγευμα. Εσύ, Βίτια, έχεις ακριβώς σαράντα πέντε λεπτά να μαζέψεις τα πράγματά σου από τη ντουλάπα.

Ο Βίκτορας έχασε τη γη κάτω από τα πόδια του. Τα χαρτιά γλίστρησαν από τα δάχτυλά του και έπεσαν στο πάτωμα. Η Βαλεντίνα Πέτροβνα άνοιξε το στόμα της να φωνάξει, αλλά καμία λέξη δεν βγήκε· το πρόσωπό της έγινε κάτασπρο σαν το χαρτί.

Γύρισα την πλάτη μου, πήρα την κούπα με τον καφέ μου και πήγα αργά προς το παράθυρο. Έξω, ο ήλιος ανέτειλλε πάνω από την πόλη, φωτίζοντας το δρόμο προς το σταθμό των λεωφορείων. Για πρώτη φορά μετά από είκοσι επτά χρόνια, κανείς δεν στεκόταν εμπόδιο ανάμεσα σε μένα και στο όνειρό μου. Άνοιξα το συρτάρι, έβγαλα το εισιτήριο για τη θάλασσα και το ακούμπησα προσεκτικά δίπλα στο παλιό κοχύλι της Ανάπα.

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
Добавить комментарий

;-) :| :x :twisted: :smile: :shock: :sad: :roll: :razz: :oops: :o :mrgreen: :lol: :idea: :grin: :evil: :cry: :cool: :arrow: :???: :?: :!: