Κατεβήκαμε από ένα απόρρητο στρατιwτικό μεταφορικό μέσο και κατευθύνθηκα απευθείας στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας (ΜΕΘ), όπου η γυναίκα μου ήταν ξαπλωμένη με εικοσιεπτά σπασμένα κόκαλα και κάταγμα στο κρανίο.

Έξω από το δωμάτιο του νοσοκομείου, η μητέρα της και οι έξι αδελφές της στέκονταν χαμογελαστές, σαν να περίμεναν να σερβιριστεί το μεσημεριανό.

Ο ντετέκτιβ που είχε αναλάβει την υπόθεσή της πλησίασε και ψιθύρισε: «Καινούργιε, αυτή η οικογένεια ουσιαστικά σχεδόν κατέχει ολόκληρη την κομητεία».

Κοίταξα μέσα από το τζάμι το μελανιασμένο, πρησμένο πρόσωπο της γυναίκας μου και απάντησα: «Ωραία. Η εξουσία μου φτάνει πολύ πέρα από αυτή την κομητεία».

Το όνομά μου είναι Αλέξανδρος Σίνκλερ (Alexander Sinclair).

Για επτά μήνες, έλειπα σε μια απόρρητη αποστολή του Στρατού, μετρώντας αντίστροφα κάθε μέρα μέχρι να μπορέσω να επιστρέψω σπίτι στη Ροζάλι (Rosalie). Τη φανταζόμουν να με περιμένει στην μπροστινή μας βεράντα, προσποιούμενη ότι δεν είχε περάσει ώρες κοιτάζοντας κάτω από το δρόμο του σπιτιού για να δει αν επέστρεφα.

Αντίθετα, το τηλέφωνό μου χτύπησε έντεκα ώρες πριν το αεροπλάνο μου προσγειωθεί προγραμματισμένα στο Φορτ Μπένινγκ (Fort Benning).

Η νοσοκόμα στην άλλη άκρη μου είπε μόνο ένα πράγμα:
«Η γυναίκα σας είναι στην εντατική. Πρέπει να έρθετε αμέσως εδώ».

Όταν έφτασα στο Περιφερειακό Νοσοκομείο Φέρβιου (Fairview Regional Hospital), η σκόνη της ερήμου κάλυπτε ακόμα τις αρβύλες μου.

Ο Δρ. Σάμουελ Χίγκινς (Dr. Samuel Higgins) περίμενε έξω από την ασφαλή πτέρυγα.
«Η γυναίκα σας ζει», μου είπε προσεκτικά.

«Τι της συνέβη;»
«Έχει εικοσιεπτά κατάγματα. Πέντε σπασμένα πλευρά, κατάγματα και στους δύο καρπούς, σπασμένο αριστερό μηριαίο οστό και πολλαπλά κατάγματα στα οστά του προσώπου και του κρανίου της. Επίσης, παρουσιάζει εσωτερική αιμορραγία και σοβαρό τραύμα στο κεφάλι».

Ο κόσμος γύρω μου φάνηκε να μικραίνει μέχρι που τίποτα άλλο δεν είχε σημασία.
«Πόσοι άνθρωποι την επιτέθηκαν;»
«Το μοτίβο των τραυμάτων της δείχνει περισσότερους από έναν δράστες. Φαίνεται ότι κάποιος την ακινητοποίησε ενώ κάποιος άλλος προκάλεσε το μεγαλύτερο μέρος της ζημιάς.»

«Τι είδους όπλο χρησιμοποίησαν;»
«Κάτι βαρύ, πιθανώς μέταλλο. Θα μπορούσε να ήταν εργαλείο τζακιού ή σφυρί ξλουργού.»

Τότε είδα τη Ροζάλι.

Το πρόσωπό της ήταν τόσο πρησμένο που μόλις και μετά βίας μπορούσα να την αναγνωρίσω. Ένα μέρος από τα σκούρα μαλλιά της είχε ξυριστεί, και οι δύο καρποί της ήταν δεμένοι σε νάρθηκες, και το τραυματισμένο της πόδι ήταν κρεμασμένο σε έλξη.

Είχα δει στρατιώτες να τραβιούνται από κατεστραμμένα οχήματα μετά από καταστροφικές επιθέσεις.
Τίποτα όμως δεν με είχε προετοιμάσει για να δω τη γυναίκα μου σε αυτή την κατάσταση.

Τοποθέτησα απαλά το χέρι μου στον άθικτο ώμο της.
«Ροζάλι», ψιθύρισα. «Είμαι ο Αλέξανδρος. Γύρισα σπίτι».

Ο αναπνευστήρας ήταν το μόνο πράγμα που μου απάντησε.

Γύρισα και κοίταξα κάτω από τον διάδρομο.
Η Κάθριν Μίλερ (Catherine Miller), η μητέρα της Ροζάλι, καθόταν κάτω από τα σκληρά φθορίζοντα φώτα με ναυτικό μπλε κοστούμι, και μια σειρά από πέρλες να ξεκουράζονται γύρω από το λαιμό της. Κοντά στέκονταν και οι έξι αδελφές της Ροζάλι: η Αμάντα (Amanda), η Σάρλοτ (Charlotte), η Τζέσικα (Jessica), η Ναταλί (Natalie), η Μελίσα (Melissa) και η Χάνα (Hannah).

Η οικογένεια Μίλερ κατείχε τη Miller Aerospace, έναν βασικό αμυντικό εργολάβο με πολιτικές διασυνδέσεις που εκτείνονταν σε όλη την πολιτεία της Τζόρτζια.

Ωστόσο, καμία από αυτές τις γυναίκες δεν φαινόταν ούτε στο ελάχιστο συντετριμμένη.
Η Αμάντα σκρολάριζε στο κινητό της. Η Τζέσικα γελούσε σιγά-σιγά με κάτι που είχε πει η Μελίσα. Η Κάθριν κοίταξε το ρολόι της σαν να είχε κάπου αλλού να πάει.

Ο ντετέκτιβ Τόμας Γουόρντ (Thomas Ward) στεκόταν δίπλα τους.
Προχώρησα ευθεία προς το μέρος του.

«Τι συνέβη στο σπίτι μου;»
«Πιστεύουμε ότι ήταν διάρρηξη», απάντησε. «Η γυναίκα σας προφανώς ξάφνιασε τους εισβολείς.»
«Τι έκλεψαν;»
«Ηλεκτρονικά και άλλα τιμαλφή. Πιθανώς κάποια μετρητά.»
«Πώς μπήκαν μέσα;»
«Από την πίσω πόρτα της κουζίνας.»
«Η πόρτα παραβιάστηκε;»

Δίστασε, και στη συνέχεια κοίταξε για λίγο προς την κατεύθυνση της Κάθριν.
«Ακόμα το ερευνώνε αυτό.»

Ένας κόμπος έσφιξε στο στομάχι μου.
«Πόσο καιρό είναι εδώ η οικογένειά της;»
Ο Γουόρντ χαμήλωσε τη φωνή του. «Έφτασαν πριν από το ασθενοφόρο.»

Τον κοίταξα επίμονα.
«Πώς στο καλό θα μπορούσαν να το ξέρουν;»
«Ειλικρινά, δεν ξέρω.»

Πλησίασε λίγο πιο κοντά μου.
«Καινούργιε, υπάρχει κάτι που πρέπει να καταλάβεις. Η οικογένεια Μίλερ έχει τεράστια επιρροή εδώ πέρα. Έχουν διασυνδέσεις μέσα στην ηγεσία του αστυνομικού τμήματος, στο γραφείο του εισαγγελέα και στη διοίκηση του νοσοκομείου. Η Κάθριν σχεδόν πληρώνει για τη μισή κομητεία.»

«Και;»
Έριξε μια ματιά προς το δωμάτιο της Ροζάλι.
«Δεν υπάρχουν πολλά που μπορούμε να κάνουμε.»

Ξανακοίταξα μέσα από το παράθυρο, επικεντρώνοντας στο στενό τραύμα κοντά στον κρόταφο της Ροζάλι.
Αυτή δεν ήταν μια τυχαία επίθεση.
Κάποιος το είχε εκτελέσει με ακρίβεια.
Κάποιος το είχε επιδιώξει.

Η Κάθριν με πλησίασε.
«Αλέξανδρε», είπε με συγκρατημένη φωνή, «η οικογένεια θα αναλάβει τη φροντίδα της Ροζάλι από εδώ και πέρα».
«Είναι γυναίκα μου».
«Και εσύ σπανίως βρίσκεσαι εδώ».

Η Αμάντα βγήκε μπροστά. «Λείπεις εδώ και επτά μήνες».
«Ήμουν σε αποστολή».
Η έκφραση της Κάθριν σκλήρυνε. «Η Ροζάλι χρειαζόταν την οικογένειά της μαζί της».
«Πέρασε χρόνια προσπαθώντας να ξεφύγει από αυτή την οικογένεια».

Σιωπή έπεσε στον διάδρομο.
Έστρεψα την προσοχή μου στη Χάνα.
Ήταν η μόνη από τις αδελφές που αρνήθηκε να συναντήσει το βλέμμα μου.
Συνέχιζε να κοιτάζει το πάτωμα.
Τα χέρια της έτρεμαν.

Προχώρησα προς το μέρος της.
«Χάνα, πες μου τι έγινε μέσα στο σπίτι μου».
Η Κάθριν μετακινήθηκε αμέσως ανάμεσά μας.
«Δεν θα ανακρίνεις την κόρη μου».

Συνάντησα το βλέμμα της χωρίς να διστάσω.
«Η Ροζάλι είναι και δική σου κόρη».
Το πρόσωπο της Κάθριν έγινε παγωμένο.
«Έπαψε να είναι κόρη μου εδώ και πάρα πολύ καιρό».

Ορίστε.
Δεν ήταν μια άμεση ομολογία ενοχής.
Αλλά πλησίαζε επικίνδυνα κοντά σε αυτήν.

Την πλησίασα.
«Αν η Ροζάλι δεν επιζήσει από αυτό, δεν θα υπάρχει εταιρεία, πολιτικός χορηγός, δικαστήριο ή σημείο ελέγχου ασφαλείας οπουδήποτε σε αυτή τη χώρα ικανό να προστατεύσει τους υπεύθυνους».

Η Κάθριν έβγαλε ένα κοφτό γέλιο, εντελώς κενό από οποιαδήποτε γνήσια διασκέδαση.
«Αλέξανδρε, είσαι απλώς ένας στρατιώτης».

Κοίταξα μέσα από το τζάμι τη γυναίκα μου.
«Όχι».

Τότε γύρισα πίσω και συνάντησα τα μάτια της Κάθριν.
«Είμαι ο σύζυγος που κανείς από εσάς δεν πίστευε ότι θα επέστρεφε ποτέ σπίτι».

Πίστευαν ότι τα χρήματα και η επιρροή τους είχαν ήδη θάψει την αλήθεια.
Αλλά είχαν κάνει δύο τρομερά λάθη.

Η Ροζάλι ήταν ακόμα ζωντανή.
Και μου είχαν δώσει την ευκαιρία να γυρίσω σπίτι.

Τη στιγμή εκείνη, τα φώτα φθορίου στο ταβάνι του διαδρόμου αναβόσβησαν τρεις φορές δυνατά και έσβησαν τελείως, αφήνοντας την πτέρυγα τυλιγμένη σε μια απόκοσμη, ηλεκτρική σιωπή. Πριν προλάβει κανείς να αντιδράσει, μια βαριά, μεταλλική θcρα ασφαλείας στο βάθος του διαδρόμου έπεσε με πάταγο, αποκόπτοντας κάθε οδό διαφυγής.

«Τι στο καλό συμβαίνει;» ούρλιαξε η Αμάντα, πηδώντας όρθια και κοιτάζοντας πανικόβλητη το κινητό της, του οποίου η οθόνη είχε νεκρωθεί εντελώς.

Δεν κινήθηκα. Άφησα το σκοτάδι να με τυλίξει, γνωρίζοντας πολύ καλά αυτόν τον ήχο. Ήταν σύστημα αυτοματοποιημένου στρατιωτικού αποκλεισμού επιπέδου τέσσερα. Κάποιος μόλις είχε κλειδώσει ολόκληρη την πτέρυγα του νοσοκομείου, και το κλειδί δεν βρισκόταν στα χέρια της διοίκησης.

Η Κάθριν έσφιξε τα χέρια της τόσο δυνατά γύρω από την τσάντα της που οι κόμποι των δαχτύλων της έγιναν κάτασπροί. «Ward!» φώναξε απότομα, κοιτάζοντας τον ντετέκτιβ. «Κάνε κάτι! Βγάλε μας αμέσως από εδώ μέσα!»

Ο ντετέκτιβ Γουόρντ δεν κουνήθηκε. Αντίθετα, έβγαλε αργά μια μικρή συσκευή από την τσέπη του, πάτησε ένα κουμπί και ένα μικρό κόκκινο φωτάκι άρχισε να αναβοσβήνει, συγχρονισμένο με τον ρυθμό της καρδιάς μου.

«Λυπάμαι πολύ, κυρία Μίλερ», είπε ο Γουόρντ με μια φωνή εντελώς επίπεδη, απογυμνωμένη από κάθε επαγγελματική ευγένεια. «Ο Captain Sinclair δεν ζήτησε απλώς το φόκερ της υπόθεσης. Ενεργοποίησε το πρωτόκολλο ομοσπονδιακής ασφάλειας του Υπουργείου Άμυνας. Από αυτή τη στιγμή, όλη η περιοχή τελεί υπό στρατιωτικό έλεγχο».

Οι αδελφές πάγωσε στη θέση τους. Η Σάρλοτ έπιασε το μπράτσο της μητέρας της, ενώ η Τζέσικα άρχισε να κλαίει υστερικά, ψελλίζοντας: «Μα… μα ο πατέρας είπε ότι κανείς δεν θα μάθαινε ποτέ τίποτα! Είπε ότι τα χρήματα τα καλύπτουν όλα!»

Η ανάσα της Κάθριν κόπηκε. Γύρισε το κεφάλι της προς τη μικρότερη κόρη της με τόση ορμή που τα μαργαριτάρια της τραντάχτηκαν. «Σκάσε, ηλίθια!» ούρλιαξε, χάνοντας επιτέλους την ψυχραιμία της. «Σκάσε επιτέλους!»

Τη κοίταξα ψυχρά, νιώθοντας την αδρεναλίνη να κυλάει στις φλέβες μου σαν υγρή φωτιά. «Ώστε ο πατέρας», είπα χαμηλόφωνα, κάνοντας ένα βήμα μπροστά. «Ο πεθερός μου, ο οποίος επισήμως βρίσκεται σε επαγγελματικό ταξίδι στο εξωτερικό εδώ και τρεις εβδομάδες. Περίεργο, γιατί το ιδιωτικό του τζετ προσγειώθηκε στη βάση Φορτ Μπένινγκ μόλις είκοσι λεπτά πριν φτάσω εγώ στο νοσοκομείο».

Η Κάθριν προσπάθησε να ανακτήσει την παγωμένη της υπεροψία, αλλά τα χέρια της έτρεμαν εμφανώς. «Ο σύζυγός μου δεν έχει καμία σχέση με αυτό το ατύχημα. Ήταν στο σπίτι του δικηγόρου μας…»

«Το σπίτι του δικηγόρου σας είναι ακριβώς δίπλα στο δικό μας, Κάθριν», τη διέκοψα, πλησιάζοντάς την τόσο κοντά ώστε μπορούσα να μυρίσω το ακριβό της άρωμα και τον κρύο, ανθρώπινο φόβο της. «Και οι κάμερες ασφαλείας του γειτονικού κτήματος κατέγραψαν μια μαύρη Mercedes να φεύγει από το γκαράζ μου στις δύο η ώρα το πρωί, τη νύχτα της επίθεσης. Μέσα στο αυτοκίνητο επέβαιναν δύο άτομα. Το ένα φορούσε κοστούμι. Το άλλο φορούσε τα δαχτυλίδια του πεθερού μου».

«Ψέματα!» ούρλιαξε η Αμάντα, μπαίνοντας μπροστά από τη μητέρα της σαν λιονταρίνα. «Προσπαθείς να μας καταστρέψεις επειδή ποτέ δεν μας συμπάθησες! Πάντα ζήλευες την επιρροή μας, την αυτοκρατορία μας!»

«Η αυτοκρατορία σας χτίστηκε πάνω σε αίμα και ψέματα, Αμάντα», είπα, χωρίς να πάρω τα μάτια μου από πάνω της. «Αλλά αυτή τη φορά κάνατε ένα μοιραίο λάθος. Νομίσατε ότι η Ροζάλι ήταν μόνη της. Ξεχάσατε ότι πριν γίνει σύζυγός μου, ήταν η μοναδική κληρονόμος που γνώριζε τα μαύραμετρητά και τα παράνομα κονδύλια της Miller Aerospace. Ήθελαν να τη φιμώσουν μόνιμα, έτσι δεν είναι; Επειδή απείλησε να δώσει τα αρχεία στο Υπουργείο Δικαιοσύνης».

Ξαφνικά, πίσω από την πλάτη της Κάθριν, ακούστηκε ένας μικρός, πνιχτός λυγμός.

Γυρίσαμε όλοι προς το μέρος της Χάνα. Η κοπέλα είχε γονατίσει στο πάτωμα, κρύβοντας το πρόσωπο στις παλάμες της, με το σώμα της να σείεται από δυνατό κλάμα.

«Χάνα…» ψιθύρισε η Κάθριν με μια φωνή που ακούστηκε σαν σπασμένο γυαλί. «Μη διανοηθείς να πεις λέξη…»

«Δε μπορώ άλλο, μαμά!» ούρλιαξε η Χάνα, σηκώνοντας το βλέμμα της. Τα μάτια της ήταν κόκκινα και γεμάτα από έναν βαθύ, ανυπόφορο τρόμο. «Δεν άντεξα άλλο! Την είδα… είδα τον μπαμπά να κρατάει το σφυρί πάνω από το κεφάλι της, ενώ η Ναταλί και η Μελίσα κρατούσαν τα χέρια της για να μην μπορεί να κουνηθεί! Και μου είπαν… μου είπαν ότι αν δεν βοηθούσα να κρύψουμε τα πράγματα, θα έκαναν το ίδιο και σε μένα!»

Ολόκληρος ο διάδρομος πάγωσε. Η απόλυτη σιωπή που ακολούθησε ήταν πιο βαριά και από τα τόνους μπετόν του νοσοκομείου.

Η Κάθριν κοίταξε την κόρη της με ένα βλέμμα γεωμετρικού μίσους, έτοιμη να ορμήσει πάνω της, αλλά την ίδια στιγμή, οι πόρτες της Μονάδας Εντατικής Θεραπείας άνοιξαν με δύναμη.

Ο Δρ. Χίγκινς βγήκε στον διάδρομο, με το χειρουργικό του σκουφάκι στα χέρια και το πρόσωπό του κατάιδρωμένο.

«Captain Sinclair», είπε λαχανιασμένος, κοιτάζοντάς με κατευθείαν στα μάτια. «Η σύζυγός σας μόλις ανέκτησε τις αισθήσεις της. Και… και ζήτησε να σας δει αμέσως. Έχει κάτι πολύ σημαντικό να σας πει για το ποιος έδωσε την τελική εντολή».

Έκανα μισό βήμα προς την πόρτα, έτοιμος να μπω μέσα, όταν ξαφνικά ο ασύρματος στη ζώνη του ντετέκτιβ Γουόρντ ενεργοποιήθηκε με έναν διαπεραστικό, ηλεκτρονικό ήχο. Μια ψυχρή, αυτοματοποιημένη φωνή ακούστηκε δυνατά μέσα στη σιωπή:

«Προσοχή. Εισερχόμενη κλήση υψηλής προτεραιότητας από τον Γενικό Εισαγγελέα της Ουάσινγκτον. Ο ύποπτος, ο διευθύνων σύμβουλος της Miller Aerospace, μόλις εντοπίστηκε να επιχειρεί να διαφύγει με ιδιωτικό ελικόπτερο από την οροφή του κεντρικού κτιρίου της εταιρίας, κρατώντας ως όμηρo… έναν άγνωστο πολίτη».

Σταμάτησα απότομα στο κατώφλι της ΜΕΘ, γύρισα αργά το κεφάλι μου και κοίταξα κατάματα την Κάθριν, η οποία στεκόταν ακίνητη σαν αγάλμα, με ένα ψυχρό, θριαμβευτικό μειμόγελο να σχηματίζεται στα χείλη της.

«Νόμιζες ότι κέρδισες, Αλέξαντρε;» ψιθύρισε η Κάθριν, κοιτάζοντάς με με μια τρομακτική ηρεμία. «Ο σύζυγός μου δεν φεύγει μόνος του. Και αυτός που κρατάει για ομήρους… είναι το ίδιο σου το αίμα».

Οι λέξεις της Κάθριν έπεσαν στο κενό του σκοτεινού διαδρόμου σαν βαριές πέτρες σε παγωμένο νερό. Για ένα δευτερόλεπτο, η καρδιά μου σταμάτησε. «Το ίδιο σου το αίμα». Δεν εννοούσε τη Ροζάλι. Η Ροζάλι ήταν ξαπλωμένη μέσα, παλεύοντας με τον ίδιο της τον θάνατο. Ο μόνος άλλος άνθρωπος που συνδέετο με μένα εξ αίματος, ο μοναδικός μου συγγενής σε αυτή τη χώρα, ήταν ο δεκαπεντάχρονος αδελφός μου, ο Λούκας, τον οποίο είχα αφήσει υπό την προστασία μιας ασφαλούς στρατιωτικής οικογένειας στην Atlanta, πιστεύοντας ότι βρισκόταν χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από αυτόν τον πόλεμο.

«Έκπληκτος, Captain;» η Κάθριν χαμογέλασε, τα χείλη της τεντωμένα σε μια σκληρή, απελπισμένη γκριμάτσα. «Νόμιζες ότι μόνο εσύ ξέρεις να παίζεις παιχνίδια κατασσκοπείας; Ο πεθερός σου ήξερε για τον αδελφό σου από την πρώτη μέρα. Ήταν η ασφάλισή μας. Αν κάτι συνέβαινε στην επιχείρησή μας, ο Λούκας θα πλήρωνε το τίμημα».

Η οργή που με κατέκλυσε δεν ήταν απλώς θυμός. Ήταν μια παγωμένη, απόλυτη διαύγεια που ένιωσα στα χρόνια των αποστολών μου στα πιο επικίνδυνα μέρη του πλανήτη.

Γύρισα απότομα την πλάτη μου στην Κάθριν και στις κόρες της, αγνοώντας τα ουρλιαχτά της Χάνα και τις κραυγές της Αμάντα. Άνοιξα τη βαριά πόρτα της ΜΕΘ και μπήκα μέσα.

Η Ροζάλι καθόταν μισοσηκωμένη στο κρεβάτι, με το πρόσωπό της παραμορφωμένο από τους γύψους και τα τραύματα, αλλά τα μάτια της —εκείνα τα βαθιά, σκοτεινά μάτια που αγαπούσα περισσότερο από τη ζωή μου— ήταν ορθάνοιχτα και φωτισμένα από μια τρομερή αποφασιστικότητα. Με είδε να πλησιάζω, σήκωσε αργά το αθικτό της χέρι και άρπαξε το δικό μου με μια δύναμη που δεν πίστευα ότι είχε απομείνει στο κορμί της.

«Αλέξανδρε…» η φωνή της ήταν ένας ψίθυρος μέσα από τον αναπνευστήρα, γεμάτος πόνο αλλά και λύτρωση. «Ο πατέρας… δεν πήγε στο ελικόπτερο για να φύγει. Το ελικόπτερο… είναι η παγίδα του. Η Χάνα… η Χάνα δεν είναι θύμα. Η Χάνα είναι αυτή που οργάνωσε την επίθεση».

Πάγωσα. Η ανάσα μου κόπηκε στα στήθη μου. «Η… η Χάνα;»

«Ναι…» δάκρυα κυλούσαν από τα πρησμένα της μάτια, αφήνοντας λευκές γραμμές πάνω στο μελανιασμένο της δέρμα. «Ο πατέρας ήθελε απλώς να με τρομοκρατήσει για να του δώσω τους κωδικούς των αρχείων. Αλλά η Χάνα… ζήλεψε τη διαθήκη της μητέρας μας. Ήθελε όλη την περιουσία για τον εαυτό της. Εκείνη χτύπησε το κεφάλι μου όταν αρνήθηκα να υπογράψω τα χαρτιά… και εκείνη έστησε την απαγωγή του Λούκα, πείθοντας τον πατέρα ότι εσύ ήσουν έτοιμος να τους καταστρέψεις όλους».

Όλα συνδέθηκαν στο μυαλό μου σε κλάσματα δευτερολέπτου. Τα πάντα. Το ποιος γνώριζε πού βρισκόταν ο Λούκας. Το ποιος είχε πρόσβαση στα κλειδιά του σπιτιού μου. Το γιατί η Χάνα ήταν η μόνη που έτρεμε από φόβο, όχι επειδή φοβόταν τον πατέρα της, αλλά επειδή φοβόταν ότι η αλήθεια θα αποκαλυπτόταν από μένα.

Άφησα το χέρι της Ροζάλι, σκύψαμε και της φίλησα απαλά το μέτωπο. «Περίμενέ με εδώ», της είπα χαμηλά, με μια φωνή που δεν σήκωνε καμία αμφισβήτηση. «Θα φέρω πίσω τον αδελφό μας».

Βγήκα ξανά στον διάδρομο. Η Κάθριν στεκόταν ακόμα εκεί, αλλά το θριαμβευτικό της χαμόγελο είχε αρχίσει να σβήνει βλέποντας την έκφραση στο πρόσωπό μου. Ο ντετέκτιβ Γουόρντ μιλούσε φρενιτιωδώς στον ασύρματο. Πριν προλάβει κανείς να αρθρώσει λέξη, έβγαλα από την εσωτερική τσέπη του σακακιού μου το στρατιωτικό δορυφορικό τερματικό και πάτησα τον κύριο διακόπτη έκτακτης ανάγκης, συνδέοντάς το απευθείας με το κ1ντρυκό σύστημα επικοινωνίας της Miller Aerospace και το τοπικό δίκτυο της αστυνομίας.

«Ακούστε με όλοι καλά», είπα, δυνατά και καθαρά, κοιτάζοντας κατάματα τη Χάνα, η οποία είχε γίνει κατάλευκη σαν το χιόνι και τρεμόπαιζε ολόκληρη στη γωνία του διαδρόμου. «Ο πατέρας σας δεν πρόκειται να δραπετεύσει. Και ο Λούκας δεν βρίσκεται στο ελικόπτερο».

Η Χάνα άνοιξε το στόμα της να μιλήσει, αλλά καμία λέξη δεν βγήκε.

«Το ξέρω ότι εσύ σχεδίασες την απαγωγή του, Χάνα», συνέχισα, προχωρώντας αργά προς το μέρος της, ενώ οι υπόλοιπες αδελφές πάγωσαν από σοκ. «Το ξέρω ότι εσύ έδωσες την τοποθεσία του στους μισθοφόρους του πατέρα σου πριν από τρεις μέρες. Αλλά αυτό που δεν ξέρεις εσύ… είναι ότι ο Λούκας δεν βρισκόταν ποτέ στην Atlanta».

Η Χάνα έκανε ένα βήμα πίσω, με τα μάτια της ορθάνοιχτα από τρόμο. «Τ… τι εννοείς;»

«Όταν έφυγα για την τελευταία μου αποστολή πριν από επτά μήνες, είχα ήδη καταλάβει τι είδους τέρατα είστε», είπα, σταματώντας μπροστά της και κοιτάζοντάς την κατάματα. «Ο Λούκας ζει σε μια ασφαλή τοποθεσία υπό τη1ν προσωπική προστασία των ομοσπονδιακών αρχών ασφαλείας. Αυτοί που βρίσκονται τώρα στο ελικόπτερο στην οροφή της εταιρίας… είναι οι πράκτορες του FBI που περίμεναν πότε ο πατέρας σου και οι συνεργοί του θα έκαναν την κίνησή τους για να τους συλλάβουν επ’ αυτοφώρω».

Την ίδια ακριβώς στιγμή, οι πόρτες του ανελκυστήρα άνοιξαν με κρότο. Τρεις ομοσπονδιακοί πράκτορες με πολιτικά και βαριά αλεξίσφαιρα γιλέκα βγήκαν στον διάδρομο, συνοδεύοντας όχι κάποιον όμηρο, αλλά τον ίδιο τον πατέρα της Ροζάλι με χειροπέδες στα χέρια, και μπροστά τους, ολοζώντανο, ασφαλή και χαμογελαστό, τον δεκαπεντάχρονο αδελφό μου, τον Λούκας.

Ο Λούκας είδε εμένα, έτρεξε αμέσως και με αγκάλιασε σφιχτά, κρύβοντας το πρόσωπό του στην αγκαλιά μου. Τον κράτησα σφιχτά, νιώθοντας για πρώτη φορά μετά από μήνες ότι ο κόσμος ξαναβρήκε την ισορροπία του.

Η Κάθριν κατέρρευσε κλαίγοντας σε μια καρέκλα του διαδρόμου, ενώ η Χάνα έπεσε στα γόνατα, βλέποντας τους αστυνομικούς να της περνούν τις χειροπέδες.

Λίγα λεπτά αργότερα, στεκόμουν ξανά στο παράθυρο της ΜΕΘ, κοιτάζοντας τη Ροζάλι να κοιμάται επιτέλους με μια γαλήνια, απαλή έκφραση στο πρόσωπό της. Ο εφιάλτης είχε τελειώσει. Το τίμημα ήταν βαρύ, τα σημάδια θα έμεναν για πάντα, αλλά είχαμε κερδίσει το πολυτιμότερο πράγμα στον κόσμο: ο ένας τον άλλον, και το μέλλον που προσπάθησαν τόσοι να μας κλέψουν.

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
Добавить комментарий

;-) :| :x :twisted: :smile: :shock: :sad: :roll: :razz: :oops: :o :mrgreen: :lol: :idea: :grin: :evil: :cry: :cool: :arrow: :???: :?: :!: